Wat zijn er veel hondjes dit seizoen he?
Volgens mij is Fred de enige zonder hond?
Hoe hij dan wel hondensnacks in zijn auto had
(bij de ezeltjes) is me een raadsel.
Verder heb ik zijn ‘profile’ wel aardig rond.
Geen raadsels wat dat betreft 😉
Oh.. en Iris natuurlijk.
Ach.. en Timothy, hoe kan ik die nou vergeten?
Als hondengedragstherapeut kijk ik met mijn
eigen blik naar de hondjes. Kijk je mee?
We trappen af met de rescues bij Eline. Dat is best een stevig, educatief verhaal omtrent trauma.
De andere edities zijn een stuk luchtiger 🙂
Editie 2: de kasteelhondjes van Nisha Tara en Mireille
Editie 3: de mannenhonden van Paul en Thomas
Editie 4: het Estepona kwartet van Caroline
Editie 1: de zusjes bij Eline.
Daar schrijf ik als eerste over, want zij liggen 1 op 1 op mijn werkgebied; honden met trauma.
En van wat we mogen zien over de zusjes Apple en Mango, daar kun je als (aspirant) rescue-dog pawrent namelijk best veel van leren.
Als hondengedragsthetapeut (gespecialiseerd in trauma) kijk ik met een meer professionele en minder romantische blik naar de twee zusjes 🐕🐕
Want wat gebeurt er biologisch en mentaal ontzettend veel in zo’n puppy-honden-lijf.
En veel daarvan wordt ervaren als ‘overweldigend’ en daardoor onopgelost opgeslagen in hun onderbewuste.
En dat kom je tegen nadat je een hondje met een dergelijke achtergrond hebt geadopteerd.
Heb jij een rescue? Dan weet je zeker dat die een rugzak heeft. De hondjes bij Eline hebben dit er oa in zitten:
1. We kijken mee vanaf het moment dat ze met Eline mee mogen vanuit het asiel.
Wat er in hun leven daar nog voor is gebeurd weten we niet, maar naar het asiel gebracht worden, daar worden ‘opgevangen’ is heftig.
Daar zit al trauma.
2. Vanuit het asiel gaan ze naar Eline.
Een herplaatsing is de volgende rugzak-vulling.
3. Ze zijn samen en dat ziet er superleuk uit.
Het heeft echter ook een enorme keerzijde. Voor hun ontwikkeling van het vormen van een gevoel van eigenheid is dit niet helpend. De tijd samen zijn ze ‘1 hond met 8 pootjes’. De emoties zoals stress of angst van de een beïnvloeden rechtstreeks de ander. Precies dat is de reden dat twee pups uit 1 nest altijd wordt afgeraden. Ze richten zich op elkaar en dat is voor hun ontwikkeling niet bevordererend. En het wordt lastig om een band met ze op te bouwen, tenzij je ze strikt kunt scheiden in alles wat ze in hun leven meemaken. Dat is echt een enorme klus en die raad ik niemand aan.
4. Als ik het goed begreep, is het de bedoeling dat ze bij Eline een beetje worden opgevoed richting hun definitieve plaatsing. Ze wonen in een huis, bij mensen, in een straat. Net als ‘straks’. Want bij haar blijven ze niet >
Dat dit een tijdelijke situatie is, is voelbaar voor ze, in de energie. Er is geen basis, geen plek om te kunnen landen en het zenuwstelsel tot rust te laten komen.
Tel daar de prikkel-explosie bij op: een nieuwe omgeving, camera’s, wisselende dates en vreemde mensen. Dit vraagt een enorme hoeveelheid aanpassingsvermogen van een hond die eigenlijk behoefte heeft aan structuur en rust.
5. Dan gaan ze weer terug naar het asiel.
Dat is in hun beleving ook weer een herplaatsing. En ook dat gaat de rugzak in.
6. Uiteindelijk zullen ze vertrekken naar hun forever home. Als ze niet op Aruba blijven, wacht ze een stressvolle reis …
Een flinke rugzak als handbagage….
7. Wat ik invul, simpelweg omdat het meestal zo gaat, is dat ze uit elkaar gehaald zullen wordenom ze apart te plaatsen. Dat gemis van een naaste waarmee zoveel intense ervaringen zijn opgedaan, dat zit zó diep bij ze.
Het wordt allemaal zichtbaar in mijn sessies….
De teller staat op minimaal 7 grote items in hun rugzakjes. En dan moet hun leven in feite nog beginnen.
Onzichtbare stress: Een hond begrijpt de logica van een tv-programma of een tijdelijk verblijf niet. Voor hen voelt elke verandering een flinke aanpassing vanwege een verlies van veiligheid. Dit legt de basis voor latere gedragsproblemen.
Waarom deel ik dit?
Veel eigenaren van buitenlandse honden weten niet wat er -in het meest positieve scenario- in hun hond leeft. Dat dit enorm heftig is om te ervaren. En het onderbewuste daarom propvol zit met dit soort onverwerkte ervaringen. Het zenuwstelsel in de overdrive staat. Kortom: een flink gevulde rugzak. Van een pup.
Je kunt als adoptant een hond uit een nare situatie weghalen, maar de narigheid blijft zitten in de hond.
In de praktijk vraagt het helen van die opeenvolgende rugzak-items om trauma-sensitieve aanpak.
Zoals bijvoorbeeld NEI-sessies die in het onderbewuste werken aan heling. Ik doe die sessies voor honden obv een foto, dat scheelt een berg stress. Als voorwaarde dat ze op hun forever plek zitten en niet nog weer weg moeten. Alleen dan hebben ze een basis. Lees ook: https://www.highfive4dogs.nl/2026/08/27/wanneer-nei-therapie-echt-slaagt/
De tijd en veel geduld, liefde enz helen het niet. Dat is iets wat alle honden nodig hebben.
Met de trauma’s mag je echt aan de slag.
Ik doe geen uitspraken over of ik in ‘team ja’ of ‘team nee’ zit, vwb buitenlandse honden.
Daar gaat het hier niet om.
Ik doe ook geen uitspraken over de inzet van alle vrijwilligers en organisaties die er bij betrokken zijn.
Mijn schrijfsel is bedoeld voor meer bewustzijn over de psyche van onze viervoeters.
Het zal je gebeuren als hond, dat je op een kasteel mag wonen met je mens. Midden in de natuur, de rust. Wat doet dat met je he? In dit seizoen hebben we er zelfs twee uit de categorie ‘leven als godin in Frankrijk’ : Bumper en Doortje.
Als eerste Bumper, de Basset van Nisha Tara.
We zijn natuurlijk als kijkers compleet overgeleverd aan wat de productie vindt dat wij moeten zien, maar ik ben om.
Wat een toppertje; ik smelt van haar open karakter, een en al vriendelijkheid. En dat jonge, losse lijfje.
Zeker mag ze nog wat verder ontwikkelen, maar in de basis laat ze een heel mooie indruk achter.
Gewoon, een fijne energie.
Dan heb je mij natuurlijk weer met ‘ohjee, die korte pootjes en de trappen en op bed springen en…en..’
En de natuur en teken (hou op schei uit). Het is daar natuurlijk niet anders. En eerlijk is eerlijk, honden met korte pootjes vangen ze nóg eerder.
Maar al met al; ik heb van haar genoten. Jammer dat ze maar zo kort in de afleveringen was, maar des te leuker voor haar mens natuurlijk 😉
(Die ik er stiekem van verdenk de zus te zijn van Waldemar Torenstra ;))
Dan Doortje, het ruwharige tekkeltje van Mireille.
Ach weetje, ik zie ze zo samen en wat een eenheid zijn ze.
Beide niet meer heel jong en het lijf laat hier en daar best een steekje vallen.
Maar ze zijn echt een eenheid. De taken verdeeld: Doortje de bewaking en de rest … is voor Mireille.
Heb ik nog wat te ‘ojee-en’? Jaaa ook bij haar zijn trappen lopen en springen iets wat bij mij schuurt; die korte pootjes in combinatie met de lange en kwetsbare tekkelrug, de leeftijd. Tja..en teken. Ze had wel een stevige band om, hopelijk helpt het.
(Ben ik trouwens de enige die in Mireille de volwassen versie ziet van het meisje uit de Jumbo reclame?)
We beginnen met Jules, de hond van Paul.
Ook al zo’n leukerd! De hond bedoel ik, hoewel Paul natuurlijk ook echt een schatje oogt.
Maar Jules, die hoort er gewoon bij. Heb je wel eens gezien hoe die zich in de tuin bij het zitje gewoon positioneert zoals hij het ervaart. Aangesloten bij juist die ene persoon. Met zijn knappe toet kijkend van de een naar de andere pratende mens. Je zou er zo tekstballonnetjes van zijn inbreng bij wensen toch?
Draagt hij nog wat bij zich? Zeker. Behalve zijn bal (waar zouden honden toch zijn zonder he?) is er ook nog volop de verwerking van wat ze als gezin hebben moeten meemaken..
Maar verder: staart in de krul en gaan. Een levensgenieter wat mij betreft.
Dan Thomas met zijn Fox.
Tjaaa… ik lig in een deuk om Fox. Met zijn kleine lijfje. En hoe hij precies aangeeft als hij ergens geen zin in heeft.
Gewoon NEE, ik wil niet wandelen. NEE, niet die kant op. Ik wil TERUG.
Het zal ook best warm zijn met zijn dikke vacht.
En dan is hij natuurlijk maar zo klein en dat is vet pech hebben. Want hoewel zijn lichaamstaal er niet om liegt, heeft hij fysiek gezien niets te vertellen. Daar hoef je als mens niet voor naar de sportschool. Want tja .. Fox kan gewoon worden meegetrokken.
Of opgetild. En hier zit voor mij wel een dingetje, want aan zijn nekvel optillen is kennelijk best okee voor Thomas.
Joejoe Thomas, hij is geen halter he? 😉
Dat nekgebeuren is niet fijn voor Fox. En ik hoop echt heel hard dat iemand hem dat kan uitleggen.
Of Fox er echt mee zit, dat weet ik niet. Maar onder honden heb je ook binnenvetters natuurlijk.
Hij kan zijn frustratie prima kwijt op de pluche knuffels die serieus veel groter zijn dan hij.
Of hij zit als een echte vos nog te broeden op een passende streek…
Vanaf zijn uitkijkpost tussen de bovenste kussens op de bank en de muur.
Editie 4: het Estepona kwartet
Oftewel Caroline en haar rescues.
Weet je wat er met mij gebeurt nu ik over deze honden wil schrijven? Ik voel me acuut wat in sommige stromingen ‘calm en submissive’ wordt genoemd. Caroline lijkt me iemand met wie je vooral op 1 lijn moet zitten (wat dat betreft prima passend in ‘hondenland’ waar je afwijkende visies worden behandeld als …… ).
Maar ik zie dat eigenlijk ook wel een beetje terug in de honden daar. Er gebeurt niet veel. Althans, niet wat we als kijker meekrijgen. Hopelijk zijn ze niet ‘calm en submissive’ maar gewoon ‘op leeftijd’.
Is zij een hondenmens? Ik weet het niet, ze lijkt mij wel een mens wiens leven draait om honden. En dan gaat het natuurlijk over het verschil in het ‘labeltje’. Voor mij is een hondenmens een mens die de honden ziet voor wie ze zijn en wat ze nodig hebben voor hun welzijn en gezondheid. Ik denk dat iedereen dit anders invult.
Vanuit mijn perspectief krijgen de honden veel, heel veel….eten. Veel te veel. Ze hebben allemaal overgewicht. Vanuit de allerbeste intentie. Maar honden met overgewicht zien af. Wat ze volgens mij nodig hebben is voeding die is afgestemd qua inhoud en hoeveelheid op wat hun lijfjes laten zien. Wellicht kan Karina (jeweetwel die van Paul) hier nog even langs gaan om uit te leggen hoe ongezond overgewicht is. En dat honden hiervoor overgeleverd zijn aan hun mens. Honden eten wel door. Kip, brood, enz.
Al deze honden zitten in dezelfde ‘categorie’ als Editie 1, de hondjes bij Eline, zij het dan een paar jaar verder. En dus vol met onopgelost trauma.
En dus jeuken mijn handen.. ja ook voor senioren die soms niet meer op hun poten kunnen staan.
Met liefde 🤍
Monique