Pica ~ het eten van niet voor consumptie geschikte dingen.
Eet jouw hond wel eens āgekke dingenā op?
Papiertjes, elastiekjes, dopjes, zakjes, takjes,
de afstandsbediening, je bril, of wat dan ook?
Dat heet officieel āpicaā.
Maar wat een stress geeft dat he?
Wat je hond opeet is immers āniet voor consumptie
bedoeldā en waarom doet je hond dat nou?
En ~nog belangrijker~ hoe help je je hond hier van af?
Vaak focussen we ons direct op het fysieke gevaar (wat volkomen logisch is, want het is doodeng!),
of we proberen het gedrag eruit te trainen. Of het ongezonde snaaien te voorkomen met een muilkorf.
Maar wat als we de focus verleggen naar de binnenkant?
Met de vraag wat je hond hier eigenlijk letterlijk probeert te ‘beveiligen’ of te ‘vullen’?
Achter pica zit energetisch gezien vaak een vorm van stress-eten (vergelijkbaar met vreetbuien
van de mens).
Zodra een hond overprikkeld raakt of een emotionele leegte ervaart, kan de motor op hol slaan.
Het dwangmatig opeten van oneetbare spullen wordt dan een manier om de innerlijke spanning te dempen. Een poging om een onzichtbare rugzak vol onrust te verteren.
Dat maakt het tot een prachtig, hoewel zorgwekkend, signaal van het onderbewustzijn dat de emmer simpelweg overloopt.
Als deze innerlijke storm mag gaan liggen verdwijnt ook de behoefte om de buitenwereld letterlijk op te eten.
Met liefdeš¤
Monique
Ps1: Zelf stond ik jaren geleden ook doodsangsten uit toen een van mijn honden haar complete tekenband, inclusief het metalen gespje, had opgegeten. Gelukkig liep het goed af, maar die vette paniek vergeet ik nooit meer.
PS2: Hou goed in de gaten dat er bij je hond geen medische oorzaak speelt. Raadpleeg zonodig een dierenarts.