Oftewel: je kunt een probleem nooit oplossen vanuit die zelfde energie.

Wat in de praktijk betekent dat je van je hond verlangt dat die ‘normaal’ doet in voor je hond spannende situaties. En dat je daar van binnen van baalt, het misschien ook wel hardop uitspreekt, en je dus gaat zoeken naar manieren en methodes om je hond te kleien naar wat je graag aan gedrag wilt zien.

In mijn ‘evangelie’ werkt dat niet… dat is namelijk allemaal de probleemmodus. Die energie is heftig, pittig, voelt schurend en gaat voorbij aan wat er is.

Met oog en hart voor ‘wat er is’ beweeg je naar de oplossingsmodus. Die energie is zacht, verbindend en dienend.

Je mag allereerst in de acceptatie stappen van wat er is. En erkennen dat je hond tegen triggers aanloopt die zorgen voor spanning en bijbehorend gedrag. Het is een schreeuw om aandacht.. van je hond naar jou.. voor wat er aangekeken mag worden.

Dat stuk in je hond heeft een veilige bedding nodig, en wat daarbij hoort is dat jij die mag creëren.

Sowieso door je hond juist niet in situaties te brengen die je hond niet aankan. Want… als je je hond toch in de spannende situaties blijft brengen -bijvoorbeeld omdat je ervan overtuigd bent dat je hond het anders nooit zal leren- geef je in feite telkens een onveilig signaal af aan je hond. En dat is hartstikke zonde van jullie onderlinge  vertrouwensband.

Je hond mag jou juist blind gaan vertrouwen als degene die ervoor zorgt dat veiligheid en welzijn voorop staat.  

Ondertussen, vanuit de oplossingsmodus laten we het probleemgedrag los, we halen de focus eraf en richten ons op heling van de werkelijke reden van het pijnstuk in je hond. Want er is altijd, 100%, een goede reden binnenin je hond voor het gedrag.

En zo zorgen we ervoor dat je hond steeds beter om kan gaan met de aanvankelijke trigger. Jij zorgt voor de veilige bedding, ik voor de heling van de oorzaak.

Dat vind ik ‘normaal’ doen ☺️.