In NEI-sessies
voor honden
blijkt vaak dat zij
de onverwerkte emoties
die wij diep in
ons onderbewuste
hebben opgeslagen,
voor ons dragen.

En die boodschap kan best confronterend zijn.

Zeker op het moment dat de hond ergens zichtbaar last van heeft, zoals bijvoorbeeld:

• zich onrustig gedraagt;
• jou overal achterna loopt;
• moeite heeft met alleen zijn;
• reactief is naar mensen en/of honden;
• slecht luistert;
• altijd aan staat;
• lichamelijke klachten heeft;
• gedrag vertoont waar je je vinger niet opgelegd krijgt.

Voor onze honden is dit ‘dragen’ een heel natuurlijk iets. Hun systeem is zo ingericht dat ze zich afstemmen op ons. En aangezien wij voor 95% bestaan uit ‘onderbewustzijn’, pakken ze onze zorgvuldig op deze plek geparkeerde pijnstukken feilloos op. En dat bepaalt vervolgens hoe zij zich voelen en gedragen.

Wat in ons onderbewuste zit opgeslagen, bepaalt voor een groot deel
hoe onze honden zich voelen en gedragen.

Misschien ben ik zelf hierin wel het duidelijkste voorbeeld: een tijdje na het overlijden van Roos, had ik opeens een aantal fysieke klachten, die altijd bij háár hoorden. Dacht ik… En inderdaad, bij haar kreeg ik ze niet opgelost, ook niet met de beste dierenarts ooit ever. Die vroeg me ooit al eens ‘hoe gaat het dan met jou?’

Dat kon destijds niet helemaal landen, maar toen ik me eenmaal begon te verdiepen in hoe dat werkt tussen honden en hun mens èn ik het letterlijk aan den lijve mocht ondervinden, viel het kwartje wel. En nu mag ik er weer andere mensen mee helpen. En daarmee de honden, indirect.

En sinds ik me hierin ben gaan verdiepen..je raadt het al..komen er steeds meer honden die aan het dragen zijn voor hun mens in mijn praktijk.

Dat het feit dat je hond voor jou ballast aan het dragen is best een confronterende boodschap kan zijn, begrijp ik heel goed. En ons mensenbrein kan dan ook heel creatief zijn in hoe we dat nog éven buiten onszelf houden, ter bescherming.
En dat ziet er zo uit:

Schuldgevoel
Het is echt een vette valkuil om je er schuldig over te voelen, dat jij je hond dit ‘aandoet’.
Jij doet niets verkeerd. Jij bent jij. En jij bent goed en goed genoeg.

Dit is hoe energie werkt. Je mag echt wegblijven bij het onterechte gevoel dat jij een ‘dader’ bent en je hond het ‘slachtoffer’. Wat jou dan weer in de slachtoffer-rol houdt. Weet dat hier de ‘dramadriehoek’ actief is en die brengt je alleen maar meer narigheid. Die houdt je gevangen in de rol van dader-slachtoffer en dan ligt het hele proces van vooruitgang stil.

Stap eruit, alsjeblieft.

En zie het als een liefdevolle uitnodiging van je hond dat er in jouw onderbewuste nog werk aan de winkel is. Dat je nog iets mag aankijken en opruimen.

Dat hoeft mijn hond toch niet te doen?
Het is geen kwestie van of je hond dat wel of niet voor jou moet doen, je hond heeft hierin geen keuze.
Want dit is hoe energie werkt.

En soms hebben honden ook nog in hun DNA vanuit voorouderlijnen (info uit NEI-sessie) meegekregen dat ze voor hun mens therapeutische ondersteuning bieden. Voilá, wat een cadeau!

Wat een cadeau! 🤍

Vroeger zei ik regelmatig tegen Roos: ‘dit is van mij, daar hoef jij niets mee..’
Vroeger, toen ik nog geen idee had dat het in de energie gewoon gebeurt, omdat het zo werkt.

Ik wil het wel aankijken, maar…
– Ik heb zo geen zin om dat pijnstuk onder ogen te komen.
– Kan je niet eerst bij mijn hond het probleem oplossen?
– Ik heb het nu te druk (..) om ermee aan de slag te gaan.
– Het komt nu niet uit.
– …
– …

En dat mag er allemaal helemaal zijn. Jij weet zelf wat goed voor jou is en op welk moment.

Tegelijkertijd zijn er mensen die het direct omarmen, het zelf al vermoedden en dankbaar zijn dat ze nu een methode gevonden hebben om hun eigen rugzak nog verder te legen. Dan ziet de reactie er ongeveer zo uit:

“Ik ben me er bewust van dat ik een grote rol speel in het welzijn van mijn hond, al weet ik niet waar het precies zit.”

Hoe dan ook, ik ben er voor je, met liefde 🤍