Gisteren kwam er in een NEI-sessie-op-afstand bij een buitenlandse hond een onverwerkte emotie naar voren die je niet zou verwachten: heimwee. En dat speelt ook bij de andere hond (haar ‘broer’) die ook een vreselijk verleden heeft.

Dat klinkt opmerkelijk toch? Ik steek mijn hand ervoor in het vuur dat ze een goed leven hebben bij de mensen die ze nu al een paar jaren ‘hun mensen’ mogen noemen.

Heimwee klinkt voor ons al snel als ‘terug verlangen naar…’ slechte omstandigheden bij rescues. En dan schieten we in de stress dat wij de hond geen fijn leven bieden.

Maar dat is een valkuil, het zit anders in elkaar.

Heimwee heeft namelijk alles te maken met het zenuwstelsel.

Een zenuwstelsel zoekt namelijk niet naar ‘beter’. Het zoekt naar ‘bekend’.

Bekende geuren.
Bekende geluiden.
Bekende temperaturen.
Bekende manieren van leven.

Zelfs als die omstandigheden objectief gezien niet ideaal waren, waren ze wél voorspelbaar.

Wanneer een hond vanuit het buitenland of een andere rottige situatie hierheen komt, verandert alles:
het klimaat, het ritme, de ruimte, de sociale structuur, de verwachtingen.
Van veel autonomie naar meer begeleiding.
Van buitenleven naar binnenleven.
Van roedel naar gezin.

Dat is een enorme neurologische overgang.

En bij zo’n overgang kan rouw ontstaan.
Rouw om wat vertrouwd was.

Dat staat los van de liefde waarmee mensen een hond adopteren.
Die liefde zie ik iedere dag.

Maar veiligheid is meer dan een dak boven je hoofd. Veiligheid is ook: ‘hoe gereguleerd voelt mijn zenuwstelsel zich?’

Misschien mogen we erkennen dat redden en integreren twee verschillende processen zijn.
En dat honden met een rugzak hulp nodig hebben om hun oude wereld los te laten. Zodat ze volledig in de nieuwe kunnen landen. En echt een gevoel van welzijn kunnen ervaren.

NEI is een hele mooie methode hiervoor.

Met liefde

🤍

Monique

📷Freepik