De spiegelles van Cora en Joy.... Ruim 5 jaar geleden vertrok ik naar Brabant om een naar een nestje met Heidewachtelpupjes te gaan kijken. Die nacht had ik al een naam verzonnen voor het pupje en die naam zou Joy worden. In Brabant ging de kennel open en er vlogen een aantal pupjes naar buiten. Een hondje liep van ons weg en haar liep ik achterna. Dit pupje heb ik later ook mee genomen naar huis. Een cursus deden we niet, maar ze leerde wel in snelle tijd alle dingen die een hondje maar kan leren. Een ideale hond dus! Maar helaas bouwde Joy verlatingsangst op en ging aan het betere sloopwerk. Schoenen, deurposten, pennen en papier werden kapot gemaakt. Maar ook de bench leefde niet lang. Niets was veilig in huis. Nadat mijn andere hond ingeslapen was, werd het eigenlijk nog erger. Gelukkig hield het uiteindelijk op nadat ik een keer met Joy gepraat had over het het slopen en het bang zijn. Inmiddels is Joy 5,5 jaar oud en veel mensen noemen ons Jut en Jul. Als het even kan gaat ze overal mee naar toe en we gaan ook één keer per week op bezoek in een psychiatrisch verpleegtehuis om daar de mensen te laten genieten van de aanwezigheid en liefde van een hond. Na een kennismakingsgesprekje over Joy en mij gingen we naar buiten met de camera om de oefeningen te doen. Alles werd gefilmd zodat ik later zelf ook terug zou kunnen zien wat Monique zag. In de oefeningen die we deden bleek dat de band tussen Joy en mij heel sterk is. Joy houdt mij in de gaten, maar ik onbewust haar ook heel erg. Op het moment dat ik mij meer ging concentreren op de blaadjes en de geluiden en het lopen, ging Joy ook meer haar gangetje. Heel mooi om te zien hoe mijn eigen handelen en zelfs denken invloed had op haar doen en laten. Zo hebben we nog wat oefeningen gedaan en Joy bleek een ontzettende sterke spiegel. Groetjes, |
