Trauma, wie is er niet groot mee geworden?

      Reacties uitgeschakeld voor Trauma, wie is er niet groot mee geworden?

Mijn praatje bij de warme houtkachel


Wat een heerlijk seizoen, deze mooie nazomer.
Zo heel fris in de avonden en ’s ochtends vroeg.

Althans, hier midden in het bos wel.
Zo merk je dat we alweer richting de herfst gaan.

De periode waarin de natuur al haar ‘ballast’ los gaat laten.

En dat vond ik dan wel een aardig bruggetje

naar het onderwerp ‘trauma’, dat zoveel weerstand oproept.





Is dat bij jou ook zo? Lees dan vooral wèl even verder; nu of op een ander moment. Want zo groot en beladen hoeft het helemaal niet te zijn.

Zeker niet als je je beseft dat iedereen met trauma’s te maken heeft, ieder op zijn eigen manier. Jij ook, en ik helemaal. Daarom heeft het onderwerp ook zo mijn aandacht; we lopen er allemaal mee, en iedereen huppelt er liever vandaan. Want wie wil er nou die (*&^%%#-pijn voelen? En daar zijn we heeeeel handig in geworden en dat kunnen we ook heel lang volhouden. Tot het moment waarop je weer eens struikelt en je realiseert dat het niet langer klopt, dat het anders mag.

Wat is nou eigenlijk een trauma? Dat is het gevolg van een onveilige situatie waar je geen invloed op hebt (had). Tja…en dat kan al in de baarmoeder ontstaan, bijvoorbeeld door het gevoel wat je moeder had over de zwangerschap. Of doordat ze er niet was voor jou op de momenten dat je haar zo nodig had als hummeltje. Of omdat er geen plaats was voor jouw gevoelens. (Zonder dat dit bewust gebeurde overigens..) Dat doet iets met jouw overlevingsgedrag en werkt door in je leven op dit moment.
Je hoeft dus niet in Bosnie of Syrie te zijn geweest voor een trauma.


‘Zo fijn om wat ik eigenlijk al wist, nu inzichtelijk te maken…met hulp van de natuur..’



Erover praten is meestal niet helpend; trauma-hersenen blokkeren namelijk precies in dat deel van de hersenen dat over spraak gaat. Maar er is ook goed nieuws want je kunt je hersenen ook weer programmeren richting heling. En precies die ervaring gun ik jou! Net als het inzicht dat er altijd een deel van jou onbeschadigd is gebleven. En daar gaan we mee werken.

Zoals bij alles heb ik ook dit eerst zelf doorleefd voordat ik het aan anderen wil doorgeven. In de zomer heb ik een opleiding gedaan om te leren op een lichte manier ermee om te gaan. Nix herbeleven, nix loslaten, daar geloofde ik al niet in, het IS er namelijk gewoon. Maar wel je comfortabel en zelfs gelukkig voelen mét de narigheid. De lichtheid in jezelf weer te mogen ervaren, de ruimte waarin het weer kan stromen omdat je weet waarom je bepaalde dingen (onbewust) doet en hoe je dat zelf kunt beïnvloeden. Heel aards, met twee voeten op de grond, keihard van jezelf houden. 

Leven vanuit je kern, met een open hart!

Nog voordat ik er ook maar 1 woord over heb kunnen delen zijn er al mensen aangehaakt om op deze manier begeleid te worden. Het is kennelijk ‘de bedoeling’ 🙂 In zes weken samenwerking maken we heel mooie vorderingen.
 


‘Ik heb in alle jaren al zoveel geprobeerd, maar dit klopt gewoon!’



(En? …blij dat je even hebt doorgelezen?)

Dit herken je misschien wel bij jezelf:
– hoepel op met je mail over trauma
– zo ben ik gewoon
– vreetbuien
– verslavingen in welke vorm dan ook
– uitstelgedrag
– altijd ‘aan’ staan
– gedoetjes in relaties terwijl je zo je best doet
– je niet gezien of gehoord voelen
– in je hoofd weten hoe je het wilt, maar het niet kunnen realiseren
– heel veel denken
– lichamelijke klachten
– anderen willen helpen of redden
– er zijn voor de ander
– soms het gevoel hebben te ontploffen
 



‘Oh ik herken ineens wat er vroeger bij ons thuis zo is ingehamerd..’
 



En ja, tuurlijk wil je hier graag vanaf. En ja, tuurlijk is dat r*t*-spannend! En ja, tuurlijk weet ik dat als geen ander. En ja, tuurlijk jij hebt ook de ballen om hiermee aan de slag te gaan. Omdat ja tuurlijk, jij ook echt diep van binnen wel voelt dat het nu de tijd is voor de helende ervaring van waaruit je weer kunt stralen omdat je jezelf meer en meer gaat liefhebben en jij het middelpunt van je eigen leven kunt zijn.

Toch?

Ja, stel me gerust de vraag maar die nu in je naar boven komt..
Ik maak graag tijd voor je vrij, vrijblijvend..ja tuurlijk!

Liefs,

Monique